THE LOTTERY TICKET
By Anton Pavlovich Chekhov
Narrator:
Si Ivan Dmitritch ay isang middle-class na lalaki na nakatira kasama ang kanyang pamilya. Kumikita siya ng humigit-kumulang twelve hundred a year, at generally, satisfied naman siya sa simple niyang buhay.
One evening, pagkatapos nilang mag-dinner, umupo si Ivan sa sofa at nagsimulang magbasa ng newspaper.
Habang nagliligpit ng mesa ang kanyang wife na si Masha, may bigla siyang naalala.
Masha:
"I forgot to check the newspaper today. Tingnan mo nga kung nandiyan yung list ng lottery numbers."
Ivan:
"Yes, nandito. Pero hindi pa ba expired yung ticket mo?"
Masha:
"No. I paid the interest on Tuesday."
Ivan:
"What's the number?"
Masha:
"Series 9,499, number 26."
Narrator:
Hindi naman talaga naniniwala si Ivan sa lottery luck. Normally, hindi nga siya nag-aabala na tingnan ang listahan ng winning numbers.
Pero dahil wala naman siyang ibang ginagawa that time at nasa harap na niya ang newspaper, sinimulan niyang hanapin ang numbers.
Habang binababa niya ang daliri niya sa column ng numbers, biglang may nakita siya.
Nandoon ang 9,499.
Hindi siya makapaniwala sa nakita niya.
Mabilis niyang ibinaba ang newspaper sa kanyang lap. Bigla siyang kinabahan pero at the same time, excited siya.
Ivan:
"Masha! Nandito yung 9,499!"
Narrator:
Tumingin si Masha sa mukha ng kanyang asawa. Kitang-kita niyang seryoso si Ivan.
Masha:
"9,499?"
Ivan:
"Yes! Yes! Totoo! Nandito talaga!"
Masha:
"And yung number ng ticket?"
Ivan:
"Oh yes! Nandito rin yung number. Pero wait... At least nandito yung series natin!"
Narrator:
Napangiti si Ivan nang malaki, parang isang bata na nakakita ng isang exciting na bagay.
Napangiti rin si Masha.
Excited silang dalawa dahil possible na nanalo sila.
Hindi pa nila chine-check nang maayos ang final number, pero yung thought pa lang na baka manalo sila ay sobrang exciting na para sa kanila.
Ivan:
"It's our series. So possible na nanalo tayo. Probability lang naman, pero possible."
Masha:
"Well, tingnan mo na yung number!"
Ivan:
"Wait. Marami pa tayong time para ma-disappoint."
Narrator:
Tiningnan ni Ivan ang newspaper.
Ang prize ay seventy-five thousand.
Para sa kanila, napakalaking pera noon.
Ivan:
"Nasa second line siya from the top. The prize is seventy-five thousand! That's not just money—power yan, capital! And ngayon, iche-check ko na yung ticket number... 26! What if we really won?"
Narrator:
Nagsimulang tumawa ang mag-asawa habang nakatinginan sa isa't isa.
Hindi nila alam kung ano ang gagawin nila kapag talagang nanalo sila.
Hindi nila agad maisip kung ano ang bibilhin nila, saan sila pupunta, o kung paano nila gagamitin ang pera.
Ang nasa isip lang nila ay ang numbers na 9,499 at 75,000.
Habang ini-imagine nila ang malaking pera, parang nakakalimutan nilang isipin kung ano ba talaga ang magiging happiness nila.
Nagsimulang maglakad-lakad si Ivan sa room habang iniisip ang possible nilang bagong buhay.
Ivan:
"If we really won, it would be a new life. Magbabago talaga ang lahat."
Iniisip niya kung paano niya gagastusin ang pera.
Ivan:
"First, I would spend twenty-five thousand para bumili ng property or estate. Then ten thousand para sa immediate expenses—new furniture, traveling, at pambayad ng debts. Yung remaining forty thousand, ilalagay ko sa bank para kumita ng interest."
Masha:
"Yes. An estate would be nice."
Narrator:
Umupo si Masha at nagsimula ring mag-dream tungkol sa magiging buhay nila.
Ini-imagine ni Ivan na bibili sila ng estate somewhere sa Tula or Oryol provinces.
Magkakaroon sila ng sariling property at hindi na nila kailangang umupa ng summer villa.
At dahil may income ang estate, magiging mas comfortable ang buhay nila.
Habang nag-i-imagine si Ivan, mas nagiging detailed ang kanyang dream.
Iniisip niya ang sarili niya na well-fed, relaxed, healthy, at higit sa lahat, wala nang pressure sa trabaho.
Imagine niya na nakahiga siya sa ilalim ng isang puno sa isang mainit na summer day.
Naglalaro ang kanyang mga anak malapit sa kanya.
Yung mga bata ay naghuhukay sa lupa at nanghuhuli ng ladybirds.
Si Ivan naman ay nakahiga lang at nagre-relax.
Hindi niya kailangang pumunta sa office.
Hindi today.
Hindi tomorrow.
At hindi rin sa susunod na araw.
Pwede niyang gawin kung ano ang gusto niya.
Minsan pupunta siya sa hayfield.
Minsan naman sa forest para mamitas ng mushrooms.
Maaari rin siyang manood sa mga peasants habang nangingisda.
Pagkatapos ng isang relaxing day, pupunta siya sa bathing place.
Maliligo siya nang walang minamadali.
Pagkatapos, iinom siya ng tea na may cream at kakain ng fresh milk rolls.
Sa gabi, maaari siyang maglakad-lakad o makipaglaro ng cards sa mga neighbors.
Masha:
"Yes, it would really be nice to have an estate."
Narrator:
Obviously, nae-enjoy din ni Masha ang kanyang imagination.
Iniisip din niya ang comfortable life na puwedeng ibigay ng seventy-five thousand.
Patuloy naman si Ivan sa kanyang daydream.
Ini-imagine niya ang autumn.
Malamig ang panahon, umuulan, at tahimik ang countryside.
Maglalakad siya sa labas hanggang sa lamigin, pagkatapos ay iinom ng vodka at kakain ng salted mushrooms o pickled cucumbers.
Pagkatapos, hihiga siya sa sofa at magbabasa ng magazine habang nagpapahinga.
Ang mga anak niya naman ay maaaring dumating mula sa garden na may dalang fresh carrots at radishes.
Pero pagkatapos ng autumn, iniisip niya ang mas malamig at gloomy na panahon.
Araw-araw umuulan.
Walang dahon ang mga puno.
Malamig at basa ang hangin.
Pati ang mga aso, kabayo, at chickens ay parang miserable.
Hindi ka makalabas dahil sobrang lamig at basa.
Kaya mapipilitan lang silang manatili sa bahay at tumingin sa gray window.
At maiisip niya:
Ivan:
"Ang boring pala kapag ganitong panahon."
Narrator:
Biglang tumingin si Ivan kay Masha.
May panibagong idea siyang naisip.
Ivan:
"I would go abroad, you know, Masha."
Narrator:
Ini-imagine niya na pupunta siya sa ibang bansa.
Maybe sa South of France.
Maybe sa Italy.
Or even sa India.
Masha:
"I would certainly go abroad too. Pero tingnan mo muna yung number ng ticket!"
Ivan:
"Wait, wait!"
Narrator:
Pero habang iniisip ni Ivan ang pag-travel, may ibang thought na pumasok sa kanyang isip.
What if kasama niya si Masha?
At first, masarap isipin ang traveling alone.
Imagine niya ang sarili niya na free, relaxed, at walang nagrereklamo.
Pero nang maisip niyang kasama niya si Masha, nagbago ang kanyang imagination.
Ini-imagine niya si Masha na maraming dalang bags, baskets, at packages.
Magre-reklamo siya tungkol sa train.
Sasabihin niyang sumasakit ang ulo niya.
Magrereklamo siya dahil mahal ang mga pagkain.
At sa bawat station, maiisip ni Ivan na kailangan niyang kumuha ng hot water, bread, at butter para sa kanyang wife.
Baka hindi pa ito kumain dahil mahal daw ang pagkain.
Unti-unting nagiging negative ang thoughts ni Ivan.
Ivan's thoughts:
"She would complain about every penny."
Narrator:
Then naalala niya ang isang importanteng bagay.
The lottery ticket belonged to Masha, not to him.
At dahil doon, lalo siyang na-bother.
Iniisip niya na kapag nanalo si Masha, baka siya ang mag-control sa pera.
Baka itago niya ito.
Baka hindi niya bigyan si Ivan ng sapat na pera.
At baka bigyan niya ng pera ang kanyang mga relatives.
For the first time, napansin ni Ivan ang mga bagay tungkol sa kanyang wife na dati naman ay hindi niya pinapansin.
Tiningnan niya si Masha at naisip niyang tumanda na ito at hindi na ganoon ka-attractive.
Napansin din niya ang smell ng cooking sa kanyang clothes.
Samantala, iniisip niya na siya ay bata pa, healthy, at fresh.
At dahil doon, sumagi pa sa isip niya na baka maaari siyang mag-asawa ulit.
Pero pinipilit niyang sabihin sa sarili niya na nonsense lang ang mga thoughts na iyon.
Pero patuloy pa rin ang kanyang pag-iisip.
Iniisip niya:
"Bakit kailangan pa niyang sumama abroad? Ano naman ang gagawin niya doon?"
Ini-imagine niya na susundan siya ni Masha everywhere at hindi siya bibigyan ng freedom.
Iniisip din niya na baka maging sobrang careful ni Masha sa pera.
Baka itago niya ang pera.
Baka ibigay niya sa relatives niya.
At baka konti lang ang ibigay niya kay Ivan.
Dahil dito, lalo siyang nagalit.
Pagkatapos, naisip naman niya ang relatives ni Masha.
Ini-imagine niya silang lahat na pupunta sa bahay nila kapag nalaman nilang nanalo sila sa lottery.
Magpapanggap silang mabait.
Manghihingi sila ng pera.
At kapag binigyan sila, baka humingi pa sila ng mas marami.
Pero kapag hindi sila binigyan, magagalit sila at magsasalita ng masasamang bagay.
Then naalala rin ni Ivan ang sarili niyang relatives.
At weirdly, kahit ang mga relatives niya na dati naman niyang tinatanggap ay biglang naging unpleasant sa kanyang paningin.
Iniisip niya:
Ivan's thoughts:
"They are such reptiles!"
Narrator:
Pagkatapos, tumingin ulit siya kay Masha.
At ngayon, pati ang mukha ng kanyang sariling wife ay parang naging unpleasant sa kanya.
Galit na galit siya.
Iniisip niya:
Ivan's thoughts:
"She knows nothing about money. She is stingy. If she won it, she might only give me a hundred roubles and keep the rest locked away."
Narrator:
Tumingin si Ivan kay Masha, hindi na with a smile, kundi with hatred.
Pero si Masha naman ay nakatingin din sa kanya with the same anger.
May sarili rin siyang daydreams.
May sarili rin siyang plans.
At naiintindihan niya kung ano ang iniisip ng kanyang husband.
Alam niya kung sino ang unang susubok kumuha ng kanyang winnings.
Parang sinasabi ng expression ni Masha:
Masha's thoughts:
"Ang dali mong mangarap gamit ang pera ng ibang tao. Pero huwag mong subukan!"
Narrator:
Naintindihan ni Ivan ang tingin ni Masha.
Lalong tumindi ang galit niya.
At dahil gusto niyang inisin si Masha, bigla niyang tiningnan ang newspaper para i-check ang actual ticket number.
Pagkatapos, binasa niya nang malakas.
Ivan:
"Series 9,499, number 46!"
Narrator:
Huminto siya.
Then na-realize niya ang truth.
Ang ticket nila ay number 26.
Pero ang winning ticket ay number 46.
Hindi sila nanalo.
Ivan:
"Not 26!"
Narrator:
At sa isang iglap, nawala lahat.
Nawala ang hope.
Nawala ang excitement.
Nawala rin ang galit nila sa isa't isa.
Biglang parang naging madilim, maliit, at uncomfortable ang kanilang bahay.
Yung supper na kinakain nila kanina ay parang mabigat na sa tiyan.
Yung ordinaryong evening na dati naman ay normal lang ay biglang naging boring at mahaba.
Ang seventy-five thousand na ilang minuto nilang pinapangarap ay nawala.
Actually, hindi naman talaga ito naging kanila.
Hindi sila nanalo kahit kailan.
Pero kahit wala silang aktwal na pera, parang na-experience na nila ang pagkawala nito.
Naging irritated si Ivan.
Tumingin siya sa paligid at napansin ang kalat sa bahay.
May mga piraso ng papel, crumbs, at husks sa floor.
Bigla niyang naramdaman na parang nakakasawa ang ordinaryong buhay nila.
Ivan:
"What the devil is the meaning of this? Wherever you step, there are bits of paper, crumbs, and husks. The rooms are never swept! One is simply forced to go out!"
Narrator:
Lalong lumala ang frustration ni Ivan.
Ang dream niyang maging rich ay biglang nawala.
At bumalik siya sa parehong ordinaryong buhay na meron siya bago niya makita ang lottery numbers.
Sa sobrang disappointment at frustration, sinabi niya:
Ivan:
"Damnation take my soul entirely! I shall go and hang myself on the first aspen-tree!"
Narrator:
At dito nagtatapos ang story.
Hindi talaga nanalo sina Ivan at Masha sa lottery.
Pero ang possibility ng winning ay nag-reveal ng tunay nilang feelings.
Sa simula, ang seventy-five thousand ay parang isang chance para magkaroon sila ng better and happier life.
Pero habang mas ini-imagine nila ang pera, naging selfish, suspicious, at unhappy sila.
Nagbago ang tingin nila sa isa't isa kahit wala pa silang natatanggap na pera.
At sa huli, bumalik sila sa dati nilang ordinaryong buhay.
Ang pinaka-ironic sa lahat ay hindi naman talaga nila nakuha ang pera.
Pero dahil sa simpleng possibility na maging mayaman, nakita nila kung gaano kadaling magbago ang isang tao dahil sa greed at money.
END OF NARRATION