Annem gardiyanlara ne zaman isterse beni hemen yanına getirmelerini söylemişti. Sanırım geriye kalan tek iyi kalitesi buydu. Artık onu samimi bulmuyordum. İki yabancı gibi olmuştuk, artık neredeyse hiç konuşmuyorduk.
Odasına yaklaştığımda, gardiyanların gergin ve endişeli olduğunu fark ettim. Neler olduğunu anlamaya çalıştım ama hiçbir şey net değildi. Yanımdaki muhafız beni koyu saçlı olanla bıraktı ve diğerlerine katıldı. Genelde kapımın önünde duran muhafızlar da oradaydı.
Uzun boylu, koyu saçlı muhafızlara döndüm. "Adın ne?" Diye sordum. "Daniel," dedi. Yirmili yaşlarının ortalarında, hala genç görünüyordu.
"Daniel," diye fısıldadım, "neler oluyor?"
"Hiçbir fikrim yok," diye yanıtladı. "Bize hiçbir şey söylenmedi."
Aklım karmakarışıktı. Ne olduğunu anlayamadım. Tam o sırada başka bir muhafız yanımıza geldi ve "Anneniz sarayda hiçbir yerde değil. Sanki ortadan kaybolmuş gibi."
Ona şaşkınlıkla baktım. Bu nasıl olabilir? Annem vardı... Beni terk mi ettin?
O sırada iki gardiyan daha geldi ve odama geri dönmeme eşlik etmek için kollarımdan tuttu. Yol boyunca ne kadar çok soru sorduysam da hiçbiri cevap vermedi.