---
Her rebellious blonde strands refused to obey. Eventually, she let them fall across her high forehead. She slipped into her old brown cloak, the collar slightly raised, worn and frayed at the edges. She picked up the silver-framed half-glasses from the small, round wooden table. The silver gleamed against her pale, marble-like face.
She lifted her fabric backpack and placed it on top of her worn leather suitcase. Scratches and signs of wear were visible all over the brown case. Gripping both the long wooden handle of the suitcase and the strap of her bag, she dragged them along behind her. Reaching the wooden doorframe, she didn't look back. She wouldn't miss this place—she belonged nowhere. Shrugging, she pushed the door open. As she lifted her head, her green eyes met the elderly woman's gaze:
"Good morning, Mrs. Moren!"
The wrinkles on Mrs. Moren's face deepened. This handsome, polite half-blood boy was a mirror of her frustration. Xavier raised his empty hand, revealing the bronze key. The old woman snatched the key from his blonde fingers:
"Good to see you're behaving yourself, Xavier!"
Xavier's green eyes curved into a charming smile, and he replied politely:
"Thank you for putting up with me, madam."
The woman waved him off, impatient:
"Go! Off with you!"
Xavier gave a small smile and descended the narrow, dark staircase. The old oak steps groaned under his careful steps. Once at the bottom, he stepped outside. The morning light stung his green eyes, so he pulled his hood forward to shield his face. After a few steps, he glanced back at his narrow rental house.
His room was in the Chil district, one of the poorer areas of the Holy Empire's capital. Without hesitation, he turned away from the house. He had learned not to get attached to any place and to keep moving for his safety. He blinked slowly. The citizens of Holivish hurriedly went about their daily routines. Darkness receded again, handing the stage over to other actors. The young boy walked slowly across the grimy cobblestones. The wheels of his old leather suitcase rattled. From beneath his cloak, Xavier watched everything carefully. The dilapidated stalls of the lower town gradually came alive. Xavier made his way down the cobbled street toward the square.
The gray cobblestones looked more like filthy black. Years of grime had built up across the lower town. The sunlight pricked at Xavier's sharp eyes. He pulled his hood further down, exposing less of his skin. Reaching the small square of the Chil district, he spotted a two-wheeled carriage parked beside a modest statue of the Goddess of Light. Seeing the statue brought bitterness to Xavier's mood—he had no fond memories of her followers.
Still feeling bitter, he approached the carriage. The coachman, wrapped in a ragged gray cloak, stirred. Xavier stepped closer. The brown draft horses sensed his bitter emotions and stamped their powerful hooves on the grimy gray stones anxiously. The coachman snapped to attention, flinging his cloak aside. Xavier bared his teeth and gave the horses a sharp glare. A low growl rose from his chest, audible only to the animals. The horses calmed, wary of his anger.
The coachman, seeing his horses' reaction, lifted the long whip in his hand. A lean stranger was approaching his carriage. The man's thick brown eyebrows knitted together:
"What do you want, stranger?!"
---
تارهای سرکش بلوندش به هیچ راهی تن نمیدادند. عاقبت آنها را رها نمود تا در پیشانی بلندش بیفتند. شنل قهوهای قدیمیاش را پوشید. یقهی شنل کمی بالا آمده بود. میشد آثار فرسودگی را در یقه دید. عینک نیمقاب فریم نقره را از روی میز چوبی گرد و کوچک برداشت. رنگ نقرهای به صورت سفید مرمر گونهاش میآمد.
کولهی پارچهایش را برداشت و روی چمدان چرمی قدیمیاش گذاشت. آثار خوردگی و فرسودگی در جایجای چمدان قهوهای به چشم میخورد. دستهی بلند و چوبی چمدان را همراه دستهی کیف گرفت و به دنبال خودش کشید. به چهارچوب درب چوبی که رسید، بازنگشت. دلش برای این مکان تنگ نمیشد. او متعلق به جایی نبود. شانههایش را بالا انداخت و درب را گشود. همین که سرش را بالا آورد چشمان سبزش با پیرزن صاحب خانه گره خورد:
صبح بخیر خانم مورن!
چین و چروکهای صورت خانم مورن بیشتر شد. این پسرک دورگه زیبارو و مبادی آداب، آیینهی دق او بود. زاویر دست خالیاش را بالا آورد و کلید برنزی را نمایان کرد. پیرزن لبان باریک و چروکش را جمع کرد و کلید را از کف پسرک مو بلوند ربود:
خوبه که شَرِّتْ رو کم میکنی زاویر!
چشمان سبز زاویر به لبخندی دلربا چین خورد و مودبانه پاسخ داد:
ممنون که منو تحمل کردید مادام!
پیرزن دستش را بیادبانه تکان داد:
برو! برو!
زاویر لبخند کوچک دیگری زد و از راهپله تاریک و تنگ پایین رفت. چوبهای غان قدیمی زیر گامهای آرامَش مینالیدند. زاویر بعد از پایین آمدن از چهارچوب در بیرون رفت. نور صبحگاهی چشمان سبزش را آزرد. کلاه شنل را روی سرش کشید تا آفتاب بیش از این آزارش ندهد. بعد از چند قدم نگاهی به خانهی اجارهای باریکش انداخت.
اتاق اجارهای او در محلهی چیل از مناطق محروم پایتخت امپراطوری مقدس بود. سرش را بدون تردید از خانه برگرداند. او یاد گرفته بود که به جایی دل نبندد و از ترس جانش مدام در سفر باشد. آهسته پلک زد. مردم شهر هولیویش با عجله به دنبال راه انداختن کسب و کار روزانهی خود بودند. تاریکی بار دیگر عقب نشست و صحنه را به بازیگری دیگر سپرد. پسرک نوجوان آهسته روی سنگفرشهای چرک به راه افتاد. چرخهای چمدان قدیمی چرمی خرخر صدا میدادند. زاویر از زیر سایهی شنل همه جا را زیر نظر داشت. دکههای نسبتا داغان کسبهی پایین شهر کمکم به راه افتادند. زاویر خیابان سنگفرش را به سوی میدان پایین رفت.
خاکستری سنگفرش بیشتر به سیاه چرک میمانست. چرک و کثافت پایین شهر در طی سالها روی هم انبان شده بود. نور آفتاب چشمان تیزبین زاویر را آزرد. کلاه شنلش را جلوتر کشید تا سطح کمتری از پوستش در معرض آفتاب باشد. به میدان کوچک محلهی چیل رسید. یک کالسکه دو چرخ در کنار مجسمهی متوسطی از الههی نور ایستاده بود. با دیدن مجسمهی آن زن اوقات زاویر تلخ شد. خاطرات خوشی از پیروان آن الهه نداشت.
با همان اوقات تلخی سمت کالسکه رفت. کالسکهچی پشت کالسکه، خودش را در ردایی خاکستری و ژنده پیچیده بود. زاویر جلوتر رفت. اسبهای بارکش قهوهای، احساسات تلخ زاویر را درک کردند و با اضطراب سمهای قدرتمندشان را بر سنگفرش خاکستری چرک کوفتند. مرد کالسکهچی هشیار شد و خودش را از میان ردا رهاند. زاویر دندانقروچهای کرد و به اسبها چشمغره رفت. غرش آرامی از سینهاش برخاست که تنها حیوانات قادر به شنیدنش بودند. اسبها از ترس خشم زاویر آرام ماندند.
مرد کالسکهچی که واکنش اسبهایش را دیده بود، شلاق بلند را در دستش گرفت. غریبهی لاغراندامی مشغول نزدیک شدن به کالسکهی او بود. ابروان قهوهای پر و کلفتش را در هم فرو برد:
چی میخوای غریبه؟!