Ichigo Production, Ai Hoshino'nun ölümünden sonra asla eskisi gibi olamadı. Tokyo'daki bu küçük ofis dairesinde hayat durmuştu. Bir zamanlar hayallerin filizlendiği, ses kayıtlarının yankılandığı ofis şimdi sessiz, soğuk ve boştu. Duvarda asılı posterler, köşeye sıkışmış birkaç sandalye ve raflarda kalan tozlu kupalar geçmişin izlerini taşıyordu. Ancak o günlerin canlılığı çoktan yok olmuştu.
Ai'nin yokluğunun ardından Ichigo ortadan kaybolmuş, şirketi ve Miyako'yu sessizce geride bırakmıştı. Ichigo Production'ın hayatta kalması artık sadece Miyako'nun omuzlarındaydı. Ancak bu yük, her geçen gün biraz daha ağırlaşıyordu. İdol departmanını ayakta tutmak, geriye kalanlarla yeni bir umut yaratmak neredeyse imkânsızdı.
Miyako, küçük ofisin alanındakı masanın başına geçmiş, elinde bir fincan soğumuş kahveyle faturaları ve eski sözleşmeleri karıştırıyordu. Önünde yığılı belgeler, bir zamanlar büyük hayaller kurulan günlerden kalan kırıntılar gibiydi. Ofisin diğer odaları ise tamamen boşaltılmış, eşyaların çıkarıldığı yerlerde duvarlarda silik izler kalmıştı.
Bir sabah, Miyako masa üzerindeki eski klasörlerden birine uzandı. Sayfaları karıştırırken, arasında saklanmış bir çerçeveli fotoğraf gözüne ilişti. Fotoğrafta, Ai her zamanki ışıltısıyla gülümsüyordu. Miyako, bir an fotoğrafa baktı, gözlerinde biriken yaşları tutmaya çalışarak derin bir nefes aldı. İçinde bir şeylerin koptuğunu hissetti.
Yavaş adımlarla küçük mutfak köşesine ilerledi. Küçük kahve makinesine taze kahve koydu, ama fincanına dökülen sıcak sıvının bile ona teselli vermeyeceğini biliyordu. Mutfak duvarlarındaki solmuş boyalar, çatlamış fayanslar, ona içinde taşıdığı bitkinliği hatırlatıyordu. Kahvesini aldı, masasına döndü ve sessizce başını ellerinin arasına aldı. Gözyaşları usulca yanaklarından süzüldü. Ruby ve Aqua için güçlü bir anne olmak zorundaydı, ama gün geçtikçe bu yükün altında daha çok eziliyordu.
O an bir karar verdi. Ichigo Production'ın idol departmanını kapatacaktı. Artık bu yükü daha fazla taşıyamazdı. Masanın üstünde açık bir şekilde duran Ai'nin eski B-Komachi posteri gözlerinin önündeydi. Ai'nin neşeyle gülümseyen yüzüne baktı ve içinden geçenleri fısıltıyla dile getirdi.
"Ben artık dayanamayacağım," dedi Miyako sessizce. "Ai... Seni özlüyorum. Ama daha fazla mücadele edemeyeceğim."
O gün küçük ofisin içinde ağır bir yas havası vardı. Geçmişten kalan eşyalar, anılar ve sessizlik, Miyako'nun son vedasını izliyordu. Ofisin kapısını son kez kapatırken durdu, içeriyi bir kez daha gözleriyle taradı. Ai'nin çerçeveli fotoğrafını çantasına koydu. İçinde taşıdığı tüm o güzel ve acı dolu anıları da alıp ofisten çıktı.
Ve böylece, Ichigo Production idol sektörü için sessizce tarihe karıştı. Geriye sadece anılar kaldı. B-Komachi'nin gülüşleri, sahnedeki adımları ve hayalleri artık sadece geçmişin birer yansımasıydı.
Devam Edecek...