Dışarıdan bakıldığında, Mark'ın hayatı sakin görünüyordu.
Her gün okula gitti, derslere katıldı ve yetimhaneye geri döndü. Ama o sakin görünümün altında kimsenin fark etmediği bir yapı vardı. Bir ritim. Bir disiplin.
On yaşında bir çocuğun bu kadar erken uyanması normal değildi. Mark her sabah güneş doğmadan önce kalkıyordu. Yetimhane henüz sessizken, o çoktan avludaydı. Koşuyordu. Uzun, kesintisiz koşular. Nefes alışverişi düzenli, adımları dengeliydi. Sonra şınavlar, mekikler, sabit duruşlar geliyordu.
Normal bir çocuk için bu aşırı olurdu.
Mark için durum böyle değildi.
Sistemin sağladığı fiziksel gelişim, vücudunu sıradan sınırların ötesine taşımıştı. Kasları daha yoğun, kemikleri daha dayanıklıydı. Hâlâ yorgunluk hissediyordu, ancak iyileşmesi alışılmadık derecede hızlıydı. Bir hareketi yüz kez tekrarlamak antrenmandı, bin kez tekrarlamak ise öğrenmeydi.
[Fiziksel kapasiteyi dengeleme]
[Dayanıklılık artışı devam ediyor]
Mark okulda öne çıkan bir öğrenciydi.
Sessizdi ama asla görünmez değildi. Duruşu dikti. Hareketleri rahat ve kendinden emindi. Beyaz saçları ve mavi gözleri onu yaşıtlarından ayırıyordu. Sınıfa girdiğinde, bakışlar zahmetsizce ona yöneliyordu.
Kızlar fısıldaştılar.
"Tuhaf biri ama havalı."
"Çok az konuşuyor ama onda bir şey var."
Mark fark etti ama umursamadı. Önceki hayatından kalma bir dinginlik hâlâ içinde yaşıyordu. Dikkat çekmek bir amaç değil, sadece bir sonuçtu.
Sınıfta her zaman en başarılı öğrenci oldu.
Sorular sorulduğunda, kısa, öz ve doğru cevaplar verirdi. Öğretmenler artık adını ezberlemişlerdi. "Mark" denildiğinde, oda sessizliğe bürünürdü.
Ancak Mark'ın asıl odak noktası başka bir yerdeydi.
Sistem.
Günlük görevlerini asla ihmal etmedi. Tamamladığı her görevle puanları birikiyordu. Sayı yavaş yavaş yükseliyordu, ancak Mark'ın aceleci bir tavrı yoktu. Dükkanı her açtığında, kilitli seçeneklere göz atıyordu.
Mavi İtme Küresi.
Kırmızı Çekme Küresi.
Mor Yok Edici Küre.
Hepsi oradaydı. Bekliyorlardı.
Ama Mark onları henüz satın almamıştı.
"Hazırlık yapılmadan ele geçirilen güç, taşınamayacak güçtür," diye düşündü.
Bunun yerine, yeteneğini vücuduyla senkronize etmeye çalıştı. Sadece elleriyle değil, tüm vücuduyla itme ve çekme hissini yaşamaya çalıştı. Ayak tabanlarından omuzlarına, omurgasından nefes alışverişine kadar.
Bazen yürürken antrenman yapardı.
Bazen hareketsiz otururken.
Gücünü gizli tutmayı öğreniyordu.
[Özel yetenek verimliliği arttı]
[Gizli ilerleme kaydedildi]
Akşamları yetimhaneye döndüğünde Maddie onu izlerdi. Artık küçük bir çocuk değildi. Boyu uzamış, bakışları daha derinleşmişti.
"Çok değiştin," dedi bir gün.
Mark hafifçe gülümsedi.
"Antrenman yapıyorum."
O gece sistem tekrar devreye girdi.
Bu sefer mesaj farklıydı.
[UYARI]
Nadir Görev Ön Aşaması Güncellendi
Mevcut Sistem Puanları: 18
Tavsiye:
– Fiziksel temelleri güçlendirmeye devam edin
– Vücut ve yetenek arasında tam senkronizasyon
Asıl sınav yaklaşıyor.
Mark pencereyi kapattı.
Yatağına uzandı. Kasları yorgundu ama zihni sakindi. Dış dünyaya göre o sadece başarılı, havalı bir çocuktu.
Ama gerçek şu ki—
Yaklaşan bir şeyi hissedebiliyordu.
Bu sefer hazırlıklı olmak yeterli olmayabilir.