คลังเอกสารเก่าปิดเร็วกว่าเวลาปกติ
จ้าวอวิ๋นเซียวเป็นคนสั่งเอง
เหตุผลบนกระดาษคือ "ตรวจสภาพชั้นวาง"
เหตุผลที่แท้จริงคือ
เขาไม่ต้องการสายตาอื่นในห้องนั้น
เสิ่นอวี้ถูกเรียกตัวอย่างสุภาพ
ไม่ใช่ในฐานะผู้ต้องสงสัย
แต่ในฐานะ "ผู้เกี่ยวข้อง"
เมื่อประตูปิดลง
ความเงียบหนักขึ้นทันที
แสงตะเกียงวูบไหว
กลิ่นกระดาษเก่าอวลอยู่ในอากาศ
"ข้าไม่ได้เรียกเจ้ามาเพื่อซักถาม"
รัชทายาทกล่าวก่อน
เสียงนิ่ง ไม่กดดัน
เสิ่นอวี้พยักหน้า
แต่นิ้วมือกำผ้าผืนเล็กในอกแน่นขึ้น
เขาเดินไปยังชั้นวางด้านหลัง
หยิบแฟ้มหนึ่งออกมา
วางลงบนโต๊ะระหว่างพวกเขา
"สำนักหลินโจวถูกปิด
ในเดือนเดียวกับการย้ายเอกสารบางชุด
เข้าคลังลับ"
เขาไม่ได้กล่าวหา
เพียงวางข้อเท็จจริงไว้ตรงหน้า
เสิ่นอวี้เงียบ
ลมหายใจของนางไม่สม่ำเสมออีกต่อไป
"ในปีนั้น"
เขาถามอย่างระมัดระวัง
"เจ้าจำอะไรได้บ้าง"
นางหลับตา
และในวินาทีนั้น
พลังของทุกคนก็ขยับ
จ้าวอวิ๋นเซียวไม่ตั้งใจจะใช้
แต่ภาพบางอย่างซ้อนขึ้นเอง
ไม่ใช่อนาคต
แต่เป็น "เศษอดีต"
เขาเห็นห้องเล็ก
เด็กหญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู
ชายคนหนึ่งกำลังเผาเอกสาร
ใบหน้ามองไม่ชัด
แต่ท่าทางรีบร้อน
ภาพนั้นหายไปทันที
เขาไม่ได้พูดสิ่งที่เห็น
ในตำหนักใหญ่
จ้าวเหยียนเซวียนหยุดมือที่กำลังอ่านฎีกา
สายลมผ่านหน้าต่าง
ทำให้พระองค์รู้สึกถึงการสั่นไหวของเส้นเวลา
ไม่ใช่เหตุการณ์ใหญ่
แต่เป็น "จุดเชื่อม"
ที่เริ่มเปิด
"เริ่มแล้ว"
พระองค์พึมพำ
หลินชิงอวี้ที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ
หลับตาเล็กน้อย
พลังของนางไม่ใช่การเห็น
แต่คือการ "อ่านความรู้สึกที่ถูกปิดไว้"
คืนนี้
ความลังเลในหัวใจใครบางคน
กำลังจะกลายเป็นคำพูด
กลับมาที่คลังเอกสาร
เสิ่นอวี้ลืมตา
"ข้าจำได้…"
เสียงนางเบา แต่ชัด
"ในคืนก่อนสำนักจะถูกปิด
มีคนมาเอาเอกสารบางชุดไป
เขาไม่ได้ใส่ชุดขุนนาง
แต่มีตราที่ข้าเคยเห็นในวัง"
รัชทายาทนิ่งฟัง
ไม่เร่ง
"ข้าถามท่านอาจารย์ว่าเกิดอะไรขึ้น"
นางกล่าวต่อ
"ท่านบอกเพียงว่า
'บางชื่อไม่ควรถูกลบซ้ำสอง' "
คำพูดนั้น
ทำให้ห้องเงียบสนิท
เขาไม่ถามว่าใคร
ไม่ถามว่าชื่ออะไร
เขารู้ดีว่า
ถ้าเร่งเกินไป
นางจะปิดประตูทันที
"แล้วเจ้า…"
เขาถามเบา ๆ
"เกี่ยวข้องกับชื่อเหล่านั้นหรือไม่"
คำถามนี้
ไม่ใช่ข้อกล่าวหา
แต่เป็นการยื่นพื้นที่ให้เลือก
เสิ่นอวี้ลังเล
ผ้าผืนเล็กในมือถูกคลี่ออก
อักษรจาง ๆ ปรากฏชัดใต้แสงตะเกียง
จ้าวอวิ๋นเซียวมองเห็น
ชื่อเดียวกับในแฟ้ม
ชายที่ถูกบันทึกว่า "ย้ายออกนอกพื้นที่"
"เขา…"
เสียงนางสั่นเล็กน้อย
"คือพี่ชายของข้า"
คำตอบนั้น
ไม่ได้ร้องไห้
ไม่ได้โศกเศร้า
แต่มันหนัก
ในอีกมุมหนึ่งของวัง
จ้าวหลิงเยว่ลืมตาขึ้นกะทันหัน
อนาคตที่เคยพร่า
เริ่มมีเส้นคมชัดขึ้นหนึ่งเส้น
ไม่ใช่ภาพเลือด
ไม่ใช่ภาพตาย
แต่เป็นภาพของ
"การเลือก"
ถ้าพี่ชายของนางถูกลบ
เรื่องนี้จะไม่จบแค่เอกสาร
ในคลังเอกสาร
รัชทายาทยื่นมือออกไป
แต่ไม่ได้จับ
"ข้าไม่ได้สัญญาว่าจะล้างชื่อใคร"
เขาพูดตรง ๆ
"แต่ข้าสัญญาว่า
จะไม่ปล่อยให้ความจริง
ถูกเผาอีกครั้ง"
เสิ่นอวี้มองเขา
ไม่ใช่ในฐานะองค์ชาย
แต่ในฐานะคนคนหนึ่ง
นางพยักหน้า
ช้า ๆ
คืนนี้
นางเลือกพูดมากกว่าเดิม
แต่ยังไม่ทั้งหมด
และเขา
เลือกฟัง
โดยไม่บังคับ
โม่ซือปรากฏตัวบนชั้นไม้สูง
"ดี"
มันกล่าวเบา ๆ
"พลังควรใช้เพื่อยืนยัน
ไม่ใช่เร่งคำตอบ"
แสงตะเกียงนิ่งลง
และในคืนที่พลังของทุกคนเริ่มตื่น
ไม่มีใครใช้มัน
เพื่อข้ามความจริง
พวกเขาเลือกเดิน
ทีละก้าว
เพราะบางครั้ง
การเข้าใกล้กัน
อันตรายพอ ๆ กับการเปิดคดี