ฝนตกติดต่อกันสามวัน
ไม่หนัก
ไม่แรง
แต่ยืดเยื้อพอให้ดินอ่อน
พอให้ล้อเกวียนลื่น
พอให้ความผิดพลาดเล็ก ๆ กลายเป็นเรื่องใหญ่
เมืองชางหลิงยังคงดูปกติ
ร้านเปิด
คนเดิน
เสียงหัวเราะยังมี
แต่ใต้ความปกตินั้น
บางอย่างเริ่ม "ย้ายที่"
เช้าวันที่สี่
เสียงเอะอะดังขึ้นจากถนนด้านตะวันตก
เกวียนบรรทุกไม้ล้มคว่ำ
ม้าแตกตื่น
ล้อหัก
ไม้กลิ้งกระแทกกันเสียงดัง
ไม่มีใครตาย
ไม่มีใครพิการ
แต่ชายหนุ่มคนหนึ่ง
ถูกไม้ทับขา
เลือดไหลไม่หยุด
หลินเยว่เป็นคนแรกที่วิ่งเข้าไป
"อย่าขยับ"
นางบอก
เสียงนิ่ง
มือแน่น
ไม่มีพลัง
ไม่มีคาถา
มีเพียงผ้าพันแผล
และแรงกดที่พอดี
คนเจ็บกัดฟัน
เหงื่อท่วมหน้า
"ข้าจะไม่เป็นไรใช่ไหม"
เขาถาม
เสียงสั่น
หลินเยว่ไม่โกหก
ไม่ให้ความหวังเกินจริง
"เจ้าจะอยู่ได้"
นางตอบ
"แต่ต้องอดทน"
เขาพยักหน้า
ทั้งที่เจ็บ
ทั้งที่กลัว
คืนนั้น
หลินเยว่านั่งอยู่หน้าประตูเรือน
มือเปื้อนเลือดที่ล้างไม่ออกง่าย ๆ
หัวใจหนัก
ไม่ใช่เพราะเห็นเลือด
แต่เพราะ "ความรู้สึกคุ้นเคย"
ไม่ใช่ครั้งแรก
ที่เคราะห์เปลี่ยนทิศ
ไม่ใช่ครั้งแรก
ที่คนอื่นรับแทน
นางหลับตาลง
หายใจลึก
นี่ไม่ควรเกิดกับเขา
ในแดนกัก
เซียวอวิ๋นลืมตาขึ้นพร้อมแรงสะท้อนที่เฉียบคม
ไม่ใช่ความเจ็บของตัวเอง
แต่เป็น "น้ำหนักที่เคลื่อนย้าย"
เขารู้ทันที
การชะลอ
การบิดจังหวะ
การปกป้องโดยไม่ปรากฏตัว
กำลังผลักบางอย่างออกไป
และโลก…เลือกคนอื่นมารับแทน
เขากำหมัดแน่น
เลือดซึมจากฝ่ามือ
ทั้งที่ไม่ออกแรงใด ๆ
หลิงซู่ปรากฏตัว
สีหน้าเคร่ง
"เคราะห์ไม่หายไป"
เขากล่าว
"มันเพียงเปลี่ยนเส้นทาง"
เซียวอวิ๋นไม่ตอบ
เพราะคำพูดนั้น…เขารู้ดี
"หากเจ้าปกป้องต่อไปในลักษณะนี้"
หลิงซู่กล่าวช้า ๆ
"ความเสียหายจะกระจาย
ไม่ชัดเจน
ไม่ถึงตาย
แต่สะสม"
"จนกว่าใครบางคนจะรับไม่ไหว"
เซียวอวิ๋นกล่าวต่อ
เสียงต่ำ
หลิงซู่พยักหน้า
"และเมื่อนั้น"
เขาเสริม
"สวรรค์จะถือว่า
สมดุล 'ยังคงอยู่' "
ความเงียบหนักอึ้ง
"นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางเลือก"
เซียวอวิ๋นกล่าว
"และไม่ใช่สิ่งที่ข้าอยากให้เกิด"
"แต่เป็นผลของการไม่เลือกอย่างอื่น"
หลิงซู่ตอบ
ตรงไปตรงมา
เช้าวันถัดมา
ข่าวเล็ก ๆ แพร่ในเมือง
"ขาของหลิวเสี่ยงใช้การไม่ได้"
"โชคดีที่ไม่ตาย"
"เคราะห์อะไรนักหนา ช่วงนี้"
คำพูดเหล่านั้น
ไม่โกรธ
ไม่กล่าวโทษ
ยิ่งทำให้หลินเยว่รู้สึกหนัก
นางเดินไปเยี่ยมคนเจ็บ
นั่งเฝ้า
ช่วยเปลี่ยนผ้าพันแผล
"ขอบคุณเจ้า"
ชายหนุ่มกล่าว
"ถ้าไม่มีเจ้า…ข้าอาจแย่กว่านี้"
หลินเยว่ายิ้ม
อ่อน
แต่แววตาสั่น
เมื่อเดินออกมา
นางหยุดอยู่ลำพัง
ใต้ร่มไม้
ถ้าข้าอยู่ต่อ
เคราะห์จะยังหาคนอื่น
ถ้าข้าหายไป
เมืองนี้จะสั่นอีกครั้ง
นี่ไม่ใช่คำถามจากสวรรค์
แต่เป็นคำถามที่โลกโยนมาให้
คืนนั้น
หลินเยว่านอนไม่หลับ
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะเริ่มเข้าใจ
การปกป้องโดยไม่ให้ใครเห็น
อาจไม่ใช่ทางออกเสมอไป
บางครั้ง
การยืนอยู่
และรับไว้เอง
อาจเจ็บกว่า
แต่ซื่อตรงกว่า
ในแดนกัก
เซียวอวิ๋นยืนอยู่หน้ารอยร้าว
ที่ยังไม่เปิด
เขารู้ดี
หากยังเลือกเหมือนเดิม
คนธรรมดาจะยังบาดเจ็บแทน
และหากเปลี่ยนการเลือก
เขาอาจต้องแบกรับ
ในแบบที่ไม่อาจถอยได้อีก
ทั้งสอง
อยู่คนละฟากของโลก
แต่กำลังเผชิญคำถามเดียวกัน
คำถามที่ไม่มีใครอยากตอบ
แต่ไม่มีใครเลี่ยงได้อีกต่อไป