Arda, elindeki gücün bir lütuf olduğu kadar bir hedef tahtası olduğunu hızlıca kavradı. Eğer yarın ortaya çıkıp "Ben mucizevi bir şekilde bina dikebiliyorum" derse, kendini bir laboratuvar masasında bulması işten bile değildi. Bu yüzden "Yavaşlık, en büyük kalkandır," prensibiyle hareket etmeye başladı.
Altı Ay Sonra: Yeraltı Operasyonu
Arda, Selim Abi'nin hurdalığının altında, kimsenin ruhu duymadan bir "operasyon merkezi" inşa etmeye başladı. Minecraft'taki gibi kazmak, modern dünyada sarsıntı yaratıyordu. Bu yüzden sadece geceleri, yüzeyden 30 metre aşağıda çalıştı.
Burada keşfettiği en büyük güç, oyunun en basit mekaniğiydi: Sınırsız Su Kaynağı.
İki kova suyu çapraz koyarak elde ettiği o sonsuz kaynak, modern dünyada paha biçilemezdi. Arda, bu suyu süzüp saflaştırarak yüksek kaliteli endüstriyel su olarak pazarlamanın yollarını aradı. Ama bunu yapmak için bir "yüz"e ihtiyacı vardı.
Leyla'nın aracılığıyla Arda, su arıtma sistemleri üzerine çalışan, idealist ve sistemle başı dertte olan genç mühendis Dr. Elif ile tanıştı. Elif'in küçük bir girişimi vardı ama sermayesi yoktu.
Arda ona gitti ve şunları söyledi:
"Sana piyasadaki en saf suyu, sıfır enerji maliyetiyle sağlayabilirim. Tek şartım; bu suyun nereden geldiğini asla sormayacaksın ve tüm resmi süreçleri sen yöneteceksin."
Elif önce buna inanmadı. Arda onu hurdalığa götürüp, beton bir havuzun içinden saniyeler içinde binlerce litre suyun "kendiliğinden" doluşunu izlettiğinde, Elif'in bilimsel dünyası sarsıldı. Ancak Arda onu durdurdu:
"Bu bir büyü değil Elif, bu yeni bir fizik. Ve eğer bunu dünyaya doğru şekilde pazarlarsak, kuraklığı bitirebiliriz. Ama önce hayatta kalmalıyız.
Leyla, Arda ve Elif üçlü bir konsey kurdu. Arda'nın ürettiği saflaştırılmış metaller ve "sonsuz su", Elif'in patentli arıtma teknolojisi adı altında piyasaya sürülmeye başlandı.
Leyla, belediye meclisindeki eski tanıdıklarını kullanarak, şehrin su sıkıntısı çeken bir bölgesine "pilot proje" olarak Elif'in sistemini kurdurdu.
Arda, blok koyma gücünü binaları dikmek için değil, binaların temellerini güçlendirmek için kullandı. Deprem riski taşıyan eski binaların altına gizlice girip, temelleri "Obsidyen" benzeri, sarsılmaz bloklarla (modern dünyada ultra yüksek dayanımlı beton süsü vererek) besledi.
Zamanla Arda'nın adı "Gölge Mimar" olarak anılmaya başlandı. Kimse onu görmüyordu ama İstanbul'un çürümeye yüz tutmuş mahalleleri, Elif'in şirketinin restorasyon projeleriyle gizemli bir şekilde sapasağlam hale geliyordu. Projeler kağıt üzerinde 6 ay sürecek gibi görünüyordu (dikkat çekmemek için), ancak Arda işin "fiziksel" kısmını bir gecede bitiriyor, geri kalan aylarda ise sadece şantiyede boş boş bekleyerek formallikleri tamamlıyordu.
Hikayenin bu noktasında, bir rakip ortaya çıktı. Arda'nın sağladığı "bedava ve saf ham madde" yüzünden kar marjları düşen büyük bir enerji karteli, Elif'in şirketini incelemeye aldı. Şirketin girdi-çıktı raporlarında büyük bir tutarsızlık vardı: Şirket hiç ham madde satın almıyordu ama sürekli üretiyordu.
Bir akşam Arda, yeraltındaki sığınağında yeni bir "İksir Standı" (Brewing Stand) deneyi yaparken, yukarıdaki hurdalığın kapısında siyah zırhlı araçlar durdu. Gelenler devlet değil, bu gizemi çözmek isteyen özel bir askeri şirketti.