Her şey o kazadan sonra oldu, otuz dört yaşımda olmama rağmen sanki kendimi daha yaşlı ve erken ölücekmişim gibi hissediyorum. Aynaya her baktığımda tek gözünü kaybetmiş, bandajlı bi adam görüyorum. Kimse tarafından istenmeyen, hor görülen biri olarak. İnsanlar artık bana canavarmışım gibi muamele ediyor, alıştım sayılır çünkü bu on dört yıldır böyle. Günlük rutinim olduğu gibi gece bankta uyuyordum, tâ ki minik bi el bana dokunana kadar. Bana dokunulduğunu hissettiğimde gözümü kıpraştırdım ilk, gözümü araladığımda küçük yaşlarda,kocaman lila gözleri ve kür saçlı mor saçları olan bi kız çocuğu vardı. Elini göz bandıma uzattı, hiç beklememiştim… hemde hiç….
Refleksle irkilip geri çekildim, ne yapmam gerekirdi ki?
Kızın saçları hafif dağınıktı, demekki oda kimsesizdi ya da annesi ve babası onu terk etmişti. "Amca…. Çok acıyormu gözün?…" dedi, o kadar masum bi sesi vardı ki o an gerçekten küçük kızın niyetinin sadece masum bi merak olduğunu anladım. Birden ağlamaya başladım nazik ve korkmuş bi sesle "evet…." dedim.
Ama belkide o zaman gözümün acısı değilde, kalbimin acısı şiddetlenmişti.. Kız sessizce beni korkutmadan yanıma oturdu, ayaklarını sallıyordu. Çocuk ağlamam dinene kadar tek bir kelime dâhi etmedi, sadece ağlamamı izledi.
"Ben Ritsuki… Senin adın ne amca?…" dedi.
Gözümün yaşını silip ona döndüm "Haruto…."
Başımı havaya diktim, hava o kadar güzeldi ki tam sevdiğim havaydı… Soğuk değil ve hafif esintili bi hava…
Başım hâlâ havadaydı ve gözüm direğe dalıp gitmişti. "Ritsuki… Kaç yaşındasın?…" dedim. Onun gülümsediğini hissettim ama başımı oraya çevirmedim, "7 yaşındayım" dedi. Daha büyük beklemiştim çünkü Ritsuki'nin tam olarak karakterinin nasıl olduğunu bilmesemde bana göre ilk izlenim olarak olgun bi kızdı.. zihnimde birsürü soru vardı.
Bu kız beni nereden buldu?
Ailesi yokmuydu?
Ritsuki gerçekten iyi niyetli bi kızmıydı?
Ya da birimi gönderdi?
Ritsuki kafasını yan çevirip "Ben senin çektiğin yalnızlığın mükâfâtı olmak istiyorum Haruto-san amca…." dedi.