[ระบบ: ยินดีต้อนรับ 'เซเรน่า' เข้าสู่โลกนิยาย 'พันธนาการรักดินแดนอสูร']
[ภารกิจ: รับ 'หัวใจบรรพกาล' จากสามจ้าวป่า เพื่อโอกาสในการย้อนเวลาไปแก้ไขอดีต]
[คำเตือน: นี่คือโลกความจริงที่โหดร้ายกว่าในตัวอักษร… ระดับความอันตราย: สูงสุด]
เซเรน่า ลืมตาขึ้นท่ามกลางเศษซากความทรงจำจากอุบัติเหตุรถชน เธอจำได้ว่าในโลกเดิมเธอคือผู้หญิงที่ทำงานหนักเพื่อครอบครัวแต่กลับถูกทรยศจนวินาทีสุดท้าย เมื่อได้รับโอกาสให้มาเข้าร่างของ 'เซเรน่า' นางเอกดวงจามในนิยายที่เธอเคยอ่าน เธอจึงตั้งมั่นว่าจะไม่ใช้ชีวิตให้ใครมารังแกอีก แต่เธอก็จะไม่กลายเป็นปีศาจร้ายเหมือนคนพวกนั้น
เธอลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง แม้ชุดจะขาดและร่างกายจะบอบช้ำ แต่ดวงตาของเธอกลับสงบนิ่ง
พรึบ!
ร่างสูงใหญ่สามร่างปรากฏขึ้นบดบังแสงจันทร์ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบจนเย็นยะเยือก
"สตรีงั้นรึ? กลิ่นของเจ้า… มันต่างจากสตรีในป่าอัปยศพวกนั้น" เหมันต์ พี่ใหญ่แห่งเผ่าหมาป่าหิมะเอ่ยด้วยเสียงไร้ความรู้สึก เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเงาเขาทาบทับตัวเธอ "เจ้ามาจากที่ไหน? ใครส่งเจ้ามาสอดแนม?"
"ฉันไม่ได้มาสอดแนมค่ะ" เซเรน่าตอบด้วยเสียงที่มั่นคง ไม่หลบสายตา "ฉันชื่อเซเรน่า ฉันหลงทางและไม่มีที่ไป… แต่ฉันมีความสามารถพอที่จะไม่เป็นภาระของพวกท่าน"
พยัคฆราเชนทร์ เสือหนุ่มหัวเราะอย่างเหยียดหยาม เขาคว้าข้อมือเธอแล้วกระชากเข้าไปหาตัว แรงบีบนั้นทำให้ข้อมือขาวนวลขึ้นรอยแดงทันที "ความสามารถ? สตรีที่อ่อนแออย่างเจ้านอกจากจะผลิตทายาทแล้ว จะทำอะไรได้? หรือจะบอกว่าเจ้า 'เต็มใจ' ปรนนิบัติพวกเราเพื่อแลกกับการไม่ถูกฆ่า?"
คำพูดดูแคลนนั้นไม่ได้ทำให้เซเรน่าโกรธ เธอเพียงแค่มองนิ่งไปที่ดวงตาของเขา "การปกครองด้วยความกลัวอาจจะทำให้คนสยบเท้า… แต่การปกครองด้วยปัญญาจะทำให้เผ่าพันธุ์ยั่งยืนนะคะพยัคฆราเชนทร์ ฉันมีความรู้เรื่องสมุนไพรและการเกษตรที่โลกของพวกท่านกำลังขาดแคลน"
สิงหราช จ้าวสิงโตทองคำที่ยืนนิ่งมาตลอดก้าวออกมา แววตาของเขาดูแคลนและระแวงสงสัย "หยุดพูดพล่ามเสียทีเซเรน่า เจ้าก็แค่เหยื่อที่หลงเข้ามาในกรงขัง… ข้าไม่สนว่าเจ้าจะมีปัญญาแค่ไหน แต่ในเมื่อเจ้าเข้ามาแล้ว เจ้าก็คือสมบัติของปราสาทศิลานคร"
สิงหราชหันไปสั่งน้องชายทั้งสอง "ล่ามนางไว้ในห้องใต้ดิน… จนกว่าข้าจะแน่ใจว่านางไม่มีพิษสง"
[ระบบ: ความประทับใจเริ่มต้น -10 (สถานะ: นักโทษสายเลือดบริสุทธิ์)]
เซเรน่าถูกลากไปตามพื้นดินที่ขรุขระ เธอไม่ได้กรีดร้องโวยวายหรือใช้น้ำตาเข้าสู้ แต่เธอกลับลอบสังเกตสภาพแวดล้อมและจุดอ่อนของปราสาทอย่างใจเย็น
'จีบยากกว่าที่คิดแฮะ… ไอ้พวกธงดำนี่กำแพงสูงลิบเลย' เธอคิดในใจ 'แต่ไม่เป็นไร… ความจริงใจและความเก่งของฉันนี่แหละ จะเป็นตัวทำลายกำแพงพวกนั้นเอง'
เมื่อถูกโยนลงในห้องขังที่มืดมิดและหนาวเหน็บ เหมันต์ เดินเข้ามามองเธอเป็นคนสุดท้ายก่อนปิดประตู
"อย่าพยายามทำตัวฉลาดต่อหน้าข้า เซเรน่า… เพราะถ้าข้าเห็นเงาของการทรยศแม้เพียงนิดเดียว ข้าจะปลิดชีพเจ้าด้วยมือของข้าเอง"
ประตูเหล็กปิดเสียงดังปัง! เซเรน่านั่งลงบนพื้นปูนเย็นๆ พลางนวดข้อมือที่บวมช้ำ เธอไม่ได้ยอมแพ้ แต่เธอกำลังวางแผน… แผนการที่จะคว้าหัวใจของอสูรไร้รักพวกนี้ด้วยความดีที่พวกเขามิเคยได้รับจากใครมาก่อน
กลิ่นอับชื้นและไอเย็นจากกำแพงหินเสียดแทงเข้าถึงกระดูก เซเรน่า นั่งกอดเข่าอยู่บนกองฟางแห้งๆ ในห้องขังที่ลึกที่สุดของปราสาทศิลานคร แสงจันทร์รำไรลอดผ่านช่องลมเล็กๆ ด้านบนลงมาพอให้เห็นเงาตะคุ่มของเถาวัลย์หนามที่เลื้อยพันตามซอกหิน
'ในนิยายบอกว่าคุกนี้คือที่ตายของนางบำเรอที่หมดประโยชน์... แต่ฉันจะไม่ยอมให้มันเป็นจุดจบของฉัน' เซเรน่าคิดพลางใช้ปลายนิ้วที่สั่นเทาคลำไปตามผนังหิน เธอไม่ได้พยายามจะพังคุก แต่เธอกำลังหา 'อะไรบางอย่าง' ที่ระบบเคยใบ้ไว้ในความทรงจำ
ทันใดนั้น ปลายนิ้วของเธอก็สะดุดเข้ากับรอยร่องแปลกๆ หลังเถาวัลย์แห้งเหี่ยว เธอรีบกระชากเถาวัลย์ออกจนหนามเกี่ยวหลังมือจนเลือดซึม แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับคุ้มค่ากว่าความเจ็บปวด
[ระบบ: ตรวจพบอักขระบรรพกาล... กำลังดาวน์โหลดคำแปลจากภาษาอสูรโบราณ]
[ข้อความสลัก: 'หัวใจที่แท้จริง มิได้เต้นอยู่ในทรวงอก แต่ถูกฝังไว้ในความภักดีที่ถูกลืม... ผู้ที่ยอมสละเลือดเพื่อปกป้องสิ่งไร้ค่า จักได้รับกุญแจสู่หัวใจบรรพกาล']
เซเรน่าขมวดคิ้ว 'ความภักดีที่ถูกลืมงั้นเหรอ? หรือว่าจ้าวป่าพวกนั้นลืมรากเหง้าของตัวเองไปหมดแล้ว?'
เคร้ง!
เสียงโซ่เหล็กที่ประตูหน้าห้องขังดังสนั่นขึ้น เซเรน่ารีบพิงแผ่นหลังปิดบังรอยสลักนั้นไว้ทันที ร่างสูงใหญ่ของ เหมันต์ ก้าวเข้ามาในเงามืด ผมสีเงินของเขาสะท้อนแสงจันทร์ดูราวกับภูตผีที่เยือกเย็น นัยน์ตาสีเงินจ้องมองเธออย่างจับผิด
"เจ้ายังไม่ตายอีกรึ?" เสียงของเขาราบเรียบแต่ทรงพลัง "สตรีทั่วไปที่โดนขังที่นี่แค่คืนเดียวก็มักจะสติฟั่นเฟือนหรือไม่ก็อ้อนวอนขอความตาย แต่เจ้า... กลับนั่งนิ่งดั่งหินสลัก"
"ความตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัวหรอกค่ะคุณเหมันต์" เซเรน่าเงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่ลดละ แม้ริมฝีปากจะซีดเซียวจากความหนาว "สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือการมีชีวิตอยู่โดยไร้ซึ่งความหมาย... เหมือนกับกำแพงปราสาทแห่งนี้ที่ภายนอกดูแข็งแกร่ง แต่ภายในกลับผุพังจนมีรอยร้าวที่มองเห็นได้ชัดเจน"
เหมันต์ขยับเข้าประชิดกรงขัง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ซี่กรงเหล็กจนมันสั่นสะเทือน "เจ้ากำลังจะบอกว่าปราสาทของข้าอ่อนแองั้นรึ!"
"ฉันกำลังบอกว่า... ความเย็นชาที่คุณใช้ปกครอง มันกำลังกัดกินหัวใจของบริวารคุณต่างหาก" เซเรน่าพูดพลางชูมือข้างที่โดนหนามเกี่ยวให้เขาดู เลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นหิน "คุณเห็นเลือดนี้ไหม? สำหรับคุณมันคือความอ่อนแอ แต่สำหรับฉัน มันคือเครื่องเตือนใจว่าฉันยังมีชีวิตและมีความรู้สึก... ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกคุณเหล่าอสูร 'สูญเสีย' ไปนานแล้วใช่ไหมคะ?"
เหมันต์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง คำพูดของเซเรน่าเหมือนเข็มที่แทงทะลุกำแพงธงดำในใจเขา เขาไม่เคยเจอใครที่กล้าจ้องตาและวิพากษ์วิจารณ์เขาตรงๆ เช่นนี้
"เจ้ามันตัวอันตราย เซเรน่า..." เหมันต์เค้นเสียงรอดไรฟัน "ปัญญาของเจ้ามันแหลมคมเกินไปจนข้าอยากจะตัดลิ้นเจ้านัก แต่พยัคฆราเชนทร์กลับอยากพิสูจน์ความสามารถของเจ้าในครัวพรุ่งนี้... ถ้าเจ้าทำไม่ได้อย่างที่ปากว่า ข้าจะเป็นคนลากเจ้ากลับมาที่นี่และฝังเจ้าไว้ใต้ดินนี้ด้วยมือของข้าเอง!"
เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งความหนาวเหน็บไว้เบื้องหลัง เซเรน่าถอนหายใจยาวพลางมองไปที่รอยเลือดของเธอที่หยดลงบนพื้นหิน... ทันใดนั้น รอยสลักที่ผนังก็เปล่งแสงสีทองอ่อนๆ ออกมาวูบหนึ่ง
[ระบบ: ค่าความประทับใจของเหมันต์ +2 (สถานะ: เริ่มจดจำตัวตนของคุณ)]
[ระบบ: คุณได้รับเบาะแสชิ้นที่ 1 ของ 'หัวใจบรรพกาล' เรียบร้อยแล้ว]