SIMON
Yıl 2001, Simon on beş yaşına bastı ve doğum gününde ailesinden hediye olarak oyuncak bir kuzgun aldı. Kendisine bu oyuncak kuzgun alındığı için sevinmişti çünkü her doğum gününde hediye alamazdı. Ailesi onu iyi bir şekilde yetiştirmeye çalışıyordu. Her Pazar evlerine iki yüz elli kilometre kadar uzaklıkta olan Kiliseye giderlerdi ve dua ederlerdi. Simon, genelde şu duayı ederdi: "Tanrım, lütfen ailemi ve beni kutsa, bizlere uzun ömür ver ve yolumuzu açık eyle" Bu dua onun için çok huzur vericiydi; çünkü ailesini çok severdi. Ailesinin durumu çok iyi değildi, evlerini geçindirmekte zorlanıyorlardı fakat bu zorluğa rağmen ailesi, Simon'ı okutmaya çalışıyordu belki başarılı olur da gelecekte aynı durumda olmaz diye. Simon, Matematik hariç derslerinde başarılıydı çünkü ailesini gururlandırmayı severdi ancak okulu pek sevmezdi ve sevdiği dersler azdı. En sevdiği ders Tarih, en sevmediği ders Beden Eğitimi dersiydi çünkü insanlarla konuşmayı ve toplu aktivite yapmayı çok sevmezdi. Kendisinin pek arkadaşı yoktu; zaten arkadaşlara ihtiyacı olduğunu düşünmezdi çünkü onun için yalnızlık daha iyiydi. O gün okuldan çıktığında her zaman ki gibi doğrudan evine doğru gitmeye başladı hep böyle yapardı, hep aynı sokaklardan geçer, aynı mağazaları ve evleri görür, aynı kişilerle karşılaşırdı. Birisi onun yanına gelip
"Bakar mısınız, kitap fuarına gidiyordum da buralarda yeniyim kitap fuarı nerede kalıyor biliyor musunuz?"
Gibi şeyler sorsa utanır ve yutkunarak
"e- evet, elli metre ilerden s- sağa dönün hemen önünüzde kalacaktır."
tarzı cevaplar verirdi.
Simon evine geldi, her zamanki gibi odasına geçti ve o eski püskü bilgisayarını açtı, kulaklıklarını taktı ve müzik dinlemeye başladı en sevdiği müzik türü depresif şarkılardı çünkü bu müzikler ona huzur verirdi ve bir şekilde yalnız olduğunu unuttururdu. Simon'ın günleri böyle geçerdi, o her ne kadar bundan mutlu görünse de kulaklıkları çıkardığı zaman sessizlik gelirdi, boş ve yankısız sessizlik. Bu sessizlik her geldiğinde derin düşüncelere dalardı
"Acaba yine yarın böyle mi olacak?"
Bir sonraki gün Simon yine aynı sesle kalktı
"Haydi Simon, okula geç kalacaksın"
Simon da "Tamam, beş dakika içinde kalkacağım!" dedi.