Birinci Bölüm – Yeniden Nefes (Devam)
Aşiyan banyoya girdiğinde kapıyı kilitledi.
Sırtını kapıya yasladı.
Nefesi hâlâ düzensizdi.
Ayna karşısına geçti.
Karşısındaki kadın…
Güzeldi.
Ama o güzellik, yaşanmışlıkla değil; ihmalle solmuştu.
Göz altları mor, bakışları boştu.
Sanki bu bedenden biri uzun zamandır vazgeçmişti.
Aşiyan aynaya bakarken fısıldadı:
"Bu beden seninmiş…
Ama ruhun burada kalmamış."
Parmaklarını yüzünde gezdirdi.
Bu yüz yirmilerindeydi.
Ama içindeki kadın…
Otuzlarının sonunda, iki çocuk büyütmüş, kaybetmeyi öğrenmiş bir kadındı.
Tanrı bana bunu neden verdi?
Bir ceza mı bu, yoksa telafi mi?
Aynaya bakarak karar verdi:
"Eğer bana bir hayat verildiyse…
Bu hayatı yarım bırakmam."
Kapı hafifçe tıklandı.
"Anneciğim… gelebilir miyim?"
Ses ürkekti.
Çekingen.
Ama umutluydu.
Aşiyan yüzünü yıkadı, derin bir nefes aldı.
"Tabii ki sevgilim," dedi yumuşak bir sesle.
Alex içeri parmak uçlarında girdi.
Sanki kırılacak bir şeye yaklaşır gibiydi.
"Yorgun musun?" diye sordu.
"Üzgün müsün?
Uykun var mı?"
Aşiyan anladı.
Bu çocuk…
Bu bedenin sahibinin suskunluğuna alışmıştı.
Annesinin yokluğunda büyümüştü.
Çömeldi.
Alex'i kucağına aldı.
"Bugün seni korkuttum," dedi.
"Özür dilerim.
Ama şimdi çok iyiyim.
Ve bu… senin sayende."
Alex titredi.
Küçük bedeni ağlamaya başladı.
"Anneciğim…
Seni Caroline yüzünden üzdüm.
Beni affet."
Aşiyan çocuğu sıkıca sardı.
"Tatlım," dedi fısıltıyla.
"Bunların hepsi geride kaldı.
Sen benim oğlumsun.
Kanımsın, canımsın.
Sana asla kızmam."
Alex ilk kez…
Gerçekten sevildiğini hissetti.
O gece ilk kez birlikte uyudular.
Alex, annesinin kalp atışlarını dinleyerek.