Har kim oʻz mehnati bilan erishgan buyumnigina qadriga yetadi. Agar inson uchun qanchalik qimmatbaho boʻlmasin buyum bersangiz. Inson uni qadrsiz qiladi. Albatta uning uchun muhim shaxs boʻlmasangiz.
Abduazim Abdupattoyev.
Ertasi kun.
Qorongʻu hona kuchli sukunat oʻrtada dumaloq stol atrofida esa. 6ta stul turar edi. Har bir stul bir biridan biroz farq qiladi. Biri kattaroq biri kichikroq. Biri siniqga ega biri esa hamma joyi yaxshi.
Toʻsatdan yorugʻlik paydo boʻldi. Va soʻlda har bir stulga qaratib qoʻyilgan shamlar yona boshladi. Lekin bitta sham yonmadi. Chunki u stulda yorugʻlik paydo boʻlmadi. Va stulda hech qanday inson paydo boʻlmadi ammo qolgan stullarda insonlar paydo boʻldi.
Shunda stoʻl oʻrtasida bir kichik odamcha paydo boʻldi.
Omadcha kichik juda ham kichik boʻyi uzun barmoqdan biroz kattaroq edi holos.
U tezlikda gap boshladi.
Salom salom janoblar va xonimlar.
Sizlarni bu yerda koʻrganimdan bagʻoyatda minnatdorman. Sizlarni kuttirib qoʻyganimiz uchun shaxsan Illusion xonim uzur soʻrab yubordi.
Xonim va janoblar- bilasiz yaqinda
Sizlarni bu dunyoga chaqirgan edik. Va barchangiz bizga sodiqlik testidan ajoyib oʻtdingiz. Shu sababli ham Illusionxonim sizlarga mukofot tayyorlab qoʻygan deya ancha quvnoq ovozda gapirar edi. Uning gaplari odamga dalda bera olar va soʻzlarini bir eshitgan holda tushunib olish mumkin edi.
Xona juda qorongʻu boʻlsa ham sham doirali stoldan uzoqroq masofani ham yoritishi kerak edi. Ammo sham shunday yuritayotgan ediki uning yorugʻi faqat uni toʻgʻrisidagi odam uchun ishlamoqda. Qolganlar esa u yerdagi odamni yuzini ham koʻra olishmas edi.
Stulda oʻtirgan barcha odamda huddi shu holat.
Kichik odamcha shunda gapini toʻxtatdi va aytgancha aytish esimdan chiqib qolibdi. Mening ismim janob X ammo sizga ruhsat beraman meni janob nomalum deb atashingiz mumkin. Bu uchun sizga ruhsat beraman janob va xonim.
Hoʻsh unda sizni biroz yolgʻiz qoldirgan holda. Sizga sovgʻani tashlab ketaman dedi.
X barmogʻini qarsillatgan ediki- shu zahoti u gʻoyib boʻldi. Va oʻrtada dumaloq ekran paydo boʻldi. Ammo bu oddiy ekran emas edi. Ekran 6burchakli boʻlib har bir burchagida har xil soʻzlar bor edi.
1-burchak- qirol.
2-burchak- xalq qahramoni.
3-burchak- harbiy general.
4-burchak- boy zodagon.
5-burchak- savdogar.
6-burchak- Vatanparvar.
Bu olti burchakdagi yozuvlarni oʻtirganlar oʻqib chiqdi. Ularni oʻtirgan joylari tepasida. Bir ota oʻrgimchak oʻz farzandlarini boqish uchun ovga chiqgan edi. U uyni burchak qismiga toʻr toʻqib oʻz oʻljasini kutayotgan edi. Uyda esa uning farzandlari otasi olib keladigan ovqatni kutishar edi. Oʻrgimchak shunday mohirona toʻr toʻqidiki uni ustida bemalol yurgan ota oʻrgimchak boʻlsa ham oʻz tomoniga pashshalarni tortar edi. Uy ichida uchib yurgan arilar esa huddi uning hidi badboʻydek. Undan chetlab oʻtishar edi.
Ammo bir shamol boʻldiki pashshalar shamoldan qochayotganlarida ota oʻrgimchak toʻqigan toʻrga birin ketin tushib qolaverishdi.
Ota oʻrgimchak toʻqigan toʻrdagi pashshalarni birin ketin oldi. Ularni uyiga olib bordi va farzandlariga bera boshladi. Oʻsha kun oʻrgimchakning oilasi uchun eng yaxshi kun boʻldi. Shu sababli ham Ota oʻrgimchak yana shamol boʻladi degan umid bilan kecha toʻqigan toʻr oldiga turib oldi.